Maynila

'Di ko naranasan lumaki sa lungsod ng Maynila.

Tumira ako noon sa isang paupahang bahay sa Sampaloc. Malapit ito sa UST at noo'y naghahanda ako para sa pagsusulit ng PRC sa mga nagnanais makakuha ng lisensyang pang-inhinyero. Pero limang buwan lang ang inilagi ko doon. Kadalasan umuuwi ko sa amin pagdating ng biyernes at balik ko na ay lunes. Bukod sa ilang beses na paglakad sa baha, masasarap na pagkaing kalye at magagandang estudyante dumaraan araw araw sa parteng ito ng U-Belt, napagtanto ko na malaking pagkakaiba rin ang marahil na kakagisnan ko kung sakaling sa syudad ako lumaki at nagkaisip.

Ito ay kinunan ko habang naghihintay sa pagdating ng susunod na tren ng LRT sa istasyon ng Carriedo noong nakaraang linggo. At tumambad sa akin ay isang retrato na animo'y naglalarawan sa hitsura ng Maynila mga ilang dekada na ang lumipas.

Repleksyon

Anong meron sa larawang ito?

Bukod sa 'di mabilang na lalaking nakasabit sa likuran ng dyip, sa tingin ko, mas daig pa nito ang ganyan pagsasalaysay sa isang larawan.

Sa aking pananaw, hindi lang ito isang simpleng larawan na nakikita sa araw araw kundi'y repleksyon ng kung anung meron tayo, kung ano tayo.

Pakikisama? Pwede! Mas marami, mas masaya.

Kahirapan? Marahil walang pamasahe o kaya kaunting bilang lamang ng dyip ang bumabaybay sa lugar na ito. Wala ng ibang paraan paano makakauwi sa bahay kundi makisiksik, makisabit

Ganito na ang kinagisnan. Bawat taong nakasakay, may kani-kaniyang kwento bitbit. Sa bawat ikot ng gulong ay may istorya na maaring maisip na nakakatuwa, nakakaiyak, nakakapagpasaya o di kaya'y nakakagalit.

Kung isa ka sa pasahero? Ano kayang kwento ang dala mo?

Doon sa bubong may lugar pa. Tara sakay tayo!

Dyipni

Yan ang lakas ng Dyipni. Kayang isakay ang gomang bangka.